Ik stond vanochtend in mijn keuken een eenvoudig ontbijt klaar te maken, toen iets ongewoons mijn aandacht trok.
Terwijl ik een ei in een kom brak, zag ik een vreemd wit draadje door het eiwit drijven. Het was dun, licht gedraaid en leek bijna op een klein stukje touw of een wormpje. Mijn maag trok zich meteen samen. Ik verstijfde, spatel in de hand, en staarde naar de kom alsof er iets gevaarlijks in zat.
Dit vindt u misschien ook leuk
Ik deed precies wat iedereen doet als ze bang zijn voor eten: ik ging meteen van het ergste uit. Is het een parasiet? Een worm? Een of andere besmetting? Ik dacht aan de salmonellawaarschuwingen, de terugroepacties, de dingen die ik online had gelezen over voedselveiligheid. Ik voelde mijn eetlust verdwijnen.
Ik had het bijna allemaal weggegooid. Ik was er bijna toe overgegaan om de kom, het ei en het hele idee van ontbijt weg te gooien.
Maar iets hield me tegen. Misschien was het mijn natuurlijke nieuwsgierigheid. Misschien was het het feit dat ik mijn koffie al had ingeschonken en nog niet klaar was om op te geven. Ik pakte mijn telefoon en begon te zoeken.
Twintig minuten later lachte ik mezelf uit.
Want die witte draad – waarvan ik dacht dat het een parasiet of een verontreiniging was – is volkomen natuurlijk. Hij is niet gevaarlijk. Het is geen worm. En ik heb hem mijn hele leven gegeten zonder het ooit eerder te hebben opgemerkt.
Laat me je uitleggen wat het precies is, waarom het er is en waarom je je er onmiddellijk geen zorgen meer over hoeft te maken.
Wat is dat witte draadje in je ei?
Dat witte, kronkelige, licht ondoorzichtige draadje heet de chalaza (uitgesproken als kuh-LAY-zuh). Meervoud: chalazae.
Het is een natuurlijke eiwitstructuur die de dooier in het midden van het ei houdt. Zie het als een intern ophangsysteem: een reeks kleine touwtjes die de dooier aan het membraan van de eierschaal verankeren. Het voorkomt dat de dooier gaat stuiteren en scheurt.
De chalaza bestaan uit hetzelfde eiwit (keratine) als eiwit. Ze zijn volledig eetbaar, volkomen veilig en zelfs een teken van een vers ei van hoge kwaliteit.
In verse eieren zijn de chalaza dik en duidelijk zichtbaar. Naarmate eieren ouder worden, lossen de chalaza op en worden ze minder zichtbaar. Dus als je een duidelijke witte sliert in je ei ziet, gefeliciteerd – je eet een vers ei.
Het woord “chalaza” komt van het Griekse woord voor “hagelsteen”, verwijzend naar de manier waarop het strand eruitziet als een klein, wit kiezelsteentje dat in de witte sneeuw zweeft.
Waarom je het waarschijnlijk nooit eerder hebt opgemerkt
Als dit de eerste keer is dat je een chalaza ziet, ben je niet de enige. Veel mensen merken ze nooit op omdat:
Ze breken eieren in een hete pan. Wanneer je een ei rechtstreeks in een hete koekenpan breekt, stolt het eiwit snel en kan de chalaza verborgen blijven in het ondoorzichtige eiwit.
Ze roeren of bakken hun eieren. Door de eieren te roeren of te bakken, wordt alles door elkaar gemengd, waardoor de chalaza onzichtbaar wordt.
Ze kopen oudere eieren. Oudere eieren hebben dunnere, minder zichtbare chalaza. Commerciële eieren kunnen al enkele weken oud zijn wanneer ze in de supermarkt terechtkomen.
Ze kijken niet goed. De meeste mensen onderzoeken hun eieren niet voordat ze ze koken. Ze breken ze open, koken ze en eten ze op zonder ze nauwkeurig te bekijken.
De enige reden dat ik het bij mijn ei opmerkte, was omdat ik het ei in een doorzichtige glazen kom brak en er voor het bakken naar keek. En zelfs toen duurde het nog een minuut voordat ik begreep wat ik zag.
Is chalaza veilig om te eten?
Jazeker. Absoluut.
Chalaza bestaat, net als eiwit, uit eiwitten. Het is volkomen veilig, volledig eetbaar en bevat geen schadelijke stoffen.
Lees verder op 👇de volgende pagina
Sommige mensen verwijderen de chalaza om esthetische redenen (bijvoorbeeld als ze iets maken waarvoor een perfect glad eiwit nodig is, zoals bepaalde desserts of meringues). Maar je kunt hem er gerust in laten zitten. Het verandert niets aan de smaak, textuur of voedingswaarde van je ei.
Sterker nog, als je je zorgen maakt over de voedingswaarde, dan is chalaza puur eiwit. En dat is positief.
Andere vreemde dingen die je in eieren kunt vinden.
De chalaza is het meest voorkomende “vreemde” ding in een ei, maar het is niet het enige. Hier zijn een paar andere dingen die je zou kunnen tegenkomen en waar je je over zou kunnen verwonderen.
Bloedvlekjes (ook wel vleesvlekjes genoemd). Dit zijn kleine rode of bruine stipjes die in het eigeel of eiwit verschijnen. Ze ontstaan wanneer een klein bloedvat barst tijdens de vorming van het ei. Ze zijn volkomen veilig om te eten. Als u ze storend vindt, kunt u ze verwijderen met de punt van een mes.
Troebel eiwit. Troebel eiwit is een teken van een heel vers ei. De koolstofdioxide heeft nog geen tijd gehad om door het schaalvlies te ontsnappen. Naarmate het ei ouder wordt, wordt het eiwit helderder.
Eieren met dubbele dooiers. Dit gebeurt wanneer een hen twee dooiers tegelijk loslaat, of wanneer een enkele dooier zich splitst. Eieren met dubbele dooiers zijn volkomen veilig en worden in sommige culturen als gelukbrengend beschouwd.
Groenachtige of donkere eieren. Dit is geen teken van bederf. Het komt vaak door het dieet van de kip of de aanwezigheid van een zeldzaam pigment genaamd oocyanine. De eieren zijn veilig om te eten.
Een ring rond de dooier na het hardkoken. Dit gebeurt wanneer eieren te lang gekookt zijn. De groenachtig-grijze ring is een chemische reactie tussen het ijzer in de dooier en de zwavel in het eiwit. Het is onschadelijk, maar niet erg aantrekkelijk.
